Until I Die for the Last Time (2026)

Kaderin kaçınılmaz bir cilvesi, sıradan bir ruha sonsuz yaşamın gücünü bahşeder; ancak her dirilişin çok büyük bir bedeli vardır. Okyanus kadar derin bir aşka bağlı olan kadın, sevdiği kişiyi her bıçaktan, her mermiden, ölümün her gölgesinden defalarca koruyor. Ancak bağlılık kayıtsızlıkla karşılandığında, fedakarlık kaçınılmazlıkla karıştırıldığında ölümsüzlük bir lanet haline gelir. Bir başkasının acısıyla kör olan adam, kış nefesi gibi soğur, imkansızı ister, bir başkası yaşayabilsin diye ona ortadan kaybolması için yalvarır. Ve kalbi paramparça olmasına rağmen sesi istikrarlı olan o da aynı fikirde... bu ölümün onun son ölümü olacağı gerçeğini saklıyor. Ancak gözlerindeki ışık sonsuza kadar söndüğünde, varoluşunun nabzı son sessizliğin ağırlığı altında durduğunda, zulmünün derinliğine uyanır. Pişmanlık bir gelgit dalgası gibi üstüne çöküyor; çok geç, çok derin, çok sessiz. Sonuçta aşk ölümden daha uzun yaşar ama bağışlama? Belki de asla böyle olması planlanmamıştı.